donderdag 4 oktober 2012

15-02-2011:Spechtendag

Het was geen vooropgezet plan. Eigenlijk ging ik alleen voor de Middelste Bonte Specht naar het IJzerenbos bij Susteren en ik hoopte op de Zwarte Specht, die hier laatst ook was gemeld. Maar – hoewel het wat moeite kostte – ik eindigde vandaag met alle Nederlandse spechtensoorten die in februari te zien zijn (Draaihals dus uitgezonderd) in mijn aantekenboekje. Dat is het goede nieuws. Jammer was wel, dat ik vier van de vijf soorten alleen heb gehoord. Pluspunt was dan weer dat ik ze wel goed en uitgebreid heb gehoord. Maar laat ik bij het begin beginnen. Ik ben vandaag dus naar het IJzerenbos geweest omdat ik daar vorig jaar zeer succesvol was met de Middelste Bonte Specht: ik heb er toen drie gezien en gehoord. Toen ik vanmorgen om negen uur ter plaatse kwam begon de dag zoals verwacht met Grote Lijsters, een fijne jaarsoort. Zeker twee Grote Lijsters zongen de sterren van de hemel; ik verwachtte ze omdat ik er vorig jaar nog meer had aan de rand van het IJzerenbos. De eerste specht die ik tegenkwam was natuurlijk de Grote Bonte, die hier erg algemeen is. Maar ook de Middelste Bonte was snel gehoord, al was het kort en behoorlijk onbevredigend. Later vanmorgen zou ik hem veel beter, langduriger, dichterbij en met twee verschillende geluiden horen. Voor het zover was werd ik nog getracteerd op een spektakelstuk op zoogdierengebied. Ik hoorde wat gekraak van takken in het bos en zag twee zwarte schimmen wegrennen. Ik volgde ze en even later had ik kort twee Wilde Zwijnen in beeld! Die had ik al zeker vijftien jaar niet meer gezien. Nog iets later lieten ze zich beter bekijken en bleken het er zelfs vier te zijjn. Toen kwam ook mijn eerste Eekhoorn van het jaar in de kijker en had ik alweer goeie zaken gedaan op zoogdierengebied. De vogels lieten zich intussen ook niet onbetuigd met een paar Appelvinken, veel Boomklevers en Sijzen, Glanskopjes, een Keep en een lachende Groene Specht. De Zwarte Specht liet zich fantastisch horen: z'n contactroep, zijn lach en zijn roffel waren onmiskenbaar. Maar hij zat vrij diep in het bos en hij liet zich niet zien. Na tweemaal heen en weer door het bos te zijn gelopen hoorde ik ineens ook de roep van de Kleine Bonte Specht en kort daarna, ter bevestiging, zijn naaimachineroffeltje. Ook hij liet zich helaas niet zien. In het filmpje hieronder hoor je een van de geluiden van de Middelste Bonte Specht (direct in de eerste zes seconden). Na nog wat vruchteloze pogingen om de MiBo in de kijker te krijgen werd het stil in het bos en rond een uur besloot ik het station weer op te zoeken.

Filmpje Middelste Bonte Specht

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen